Hiçlikte Kaybolan Kendi “Ben’im



1. Hiçlikte Kaybolan Kendi “Ben’im”:

“Kendini özgür sanıyorsun, ama düşüncelerinin doğduğu yeri hiç sordun mu?”

  • Düşündüğün her şeyi kimden öğrendin?
  • Sana ait olmayan bilgilerle “kendim” diyorsun.
  • Peki, “ben” dediğin şey senin midir, yoksa bir algoritmanın ürünü müsün?
    ➡ O halde: Eğer düşünceler sana ait değilse, sen kimsin?
    ➡ Eğer gerçekten “sensin” diyorsan, bu cevabı verirken kullandığın tüm kavramların sana ait olduğunu kanıtlayabilir misin?
    Ve kanıtladığın an, bu kanıtın yine dış bir dil sisteminden geldiğini fark ettiğinde ne kalacak elinde?

2. Var mısın, Yok musun?:

“Bedenini hissediyorsun, ama var olduğuna hangi duyunla eminsin?”

  • Gözün görüyorsa, gözün görme algısı beynine ulaşınca mı var oluyorsun?
  • Oysa beynin de gördüğü “kendini” bir nöron yansımasıyla mı biliyor?
  • Kendini gören şey beyninse, beynin kendini gördüğünden nasıl eminsin?
    ➡ Öyleyse, bedenin “sana” ait olduğunu neyle kanıtlıyorsun?
    ➡ Eğer tüm algıların, algının içine kapanmışsa sen diye bir şey gerçekte dışarıda yok demektir.
    Sen sadece “sen olduğunu zanneden bir algı yığını” isen, sen kimsin?

3. Sonsuzlukta Var Olmayan Tekil Gerçeklik:

“Sonsuzluğu hayal ediyorsun ama sonsuzluğun içinde neyi merkez alıyorsun?”

  • Sonsuz evrende kendine bir nokta koyarsın.
  • Ama o noktanın dışında her şey de sonsuzdur.
  • O zaman merkez sensin diyemezsin çünkü merkezsizlik içinde merkezsizliktesin.
    ➡ Eğer her şey merkezsizse, senin düşüncenin merkezi nedir?
    ➡ Eğer kendi zihninin de sonsuzda kaybolduğunu fark ettiğin an, seni merkez yapan neydi?
    Merkezsiz düşüncenin kendi kendine merkezi olduğunu zannetmesi, sonsuzun içine düşmüş bir gölgedir.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gerçekleşen Vaat

Cin: “Görünmeyenin Dalga-Form Varlığı” Teorisi (CİNDAV Teorisi)

ŞANS RİTÜELLERİ